Bratislava primeira vista

Podemos dicir que non nos enamoraremos nunca a primeira vista.

Señores! Coma podedes imaxinar estar un venres de noite na resi escribindovós significa que non estou de festa e iso se debe a varios motivos: primero, levamos todo o dia arranxando movidas como tolos, segundo estamos un pouco de antisociais. Ser antisocial non é culpa nosa, a xente leva casi un mes aqui, coñecense do erasmusworld e todos van de guays. Todo eso combinado, fai que sexan parvos (falo como entendereis claramente dos españolitos). Ademáis só levamos 1 dia aki (chegamos onte ás 20h á resi)

Bueno, pois Bratislava é unha cidade vella, esa é a palabra, tódo o que ves é bastante antigo pero non do antigo que mola, senón do chungo….tranvias, casas…todo demasiado sordido. O centro é a única zona verdaderamente bonita para visitar, esta coidada bastante ben e vese un bó ambente.

A vida aqui é un pouco chunga, o sol sae ás 5 e media da mañan e vaise ás 7. A temperatura tamén é baixa, casi sempre fai frio e tes k levar posto o abrigo. Os prezos das cousas son baratas, aínda que a comida é bastante cara, unha lata de atún sáete por 5 euros.

A resi na que estou é bastante vella, según rumores confirmados é a mellor de tódalas de bratislava pero eso tampouco é para botar cohetes xa que é un cuchitril. É un flat para seis persoas divididas por dúas habitacións con 3 persoas en cada unha. Un flat ten un baño con bandeixa (mellor non ó explico), unha ducha ke morres se pensas o que estas a facer o subirte nela, un moble que te un fornillo (eso no es unha cociña, peor que o de un camping gas) e unha nevera pequena de só dúas bandeixas. Faceros unha idea.

Estou contento, creo k podo disfrutar vivindo aqui, o malo é a resi, a comida e a xente….espero k eso cambie un pouco, seguro que có paso do tempo coñecereinos de verdade e tan só quedará chungo a comida. Polo demáis dicir que aínda empezo as clases o 30 de setembro. E que a xente autóctona é amabél.

PD: Ás mulleres non valen para tomar polo cú fisicamente, o mito non é verdade .

 

 Foto da miña facultade…o peor é que ule mal as dúas primeiras plantas.

Máis despedidas

Anteonte foi un dia moi duro para mi. Fixemos unha comida na miña familia para despedirme dos máis cercanos e pola noite fixen outra comida coa outra familia que teño: meus amigos-irmáns. A cena celebrouse no xa mítico “Nova Amizade” donde degustamos a súa mellor receta: bocadillo de xamón asado acompañado coa estrela galiza de tódala vida. A cena acudirón Flow, Brais, Martín, Rebe, Dani, Feli, Blanca e Kora. (grazas por vir)
Unha vez rematada a cena, tocou a hora de marchar para casa, de facer la maleta e de recordar todo o que deixo na terra. Despedirme dos meus amigos-irmáns foi moi dificil, Flow, Brais, Martin…aínda que na despedida non o tiña asumido.
Pero o peor de todo foi cando na hora das despedidas tocoulle a Rebe, nese intre dinme conta do que verdaderamente estaba a acontecer, xa non iba a mirala ata o nadal. Foi moi duro darse conta de eso, xa que cando pides o Erasmus é en febreiro, tes o destino en abril, fas o papeleo en maio….pero parece que nunca vai chegar o momento de irte…pero ese momento chega, e aínda que pasou 8 meses dende que decidiches irte de erasmus non o sintes ata o dia antes.
En mi caso, foi un baño de lágrimas, chamadas telefónicas, mensaxes… e preguntándote: ¿Merecerá a pena? ¿Teño máis que gañar que perder? ¿Cando volva todo será igual?
A verdade espero que si, de que a miña marcha non cambie nada con respecto os meus irmáns-amigos, a miña familia, e sobre todo a esa moza chamada Rebeca.
Os quero a todos. Como dixome Rodrigao: Eres un tarao…Bobalicon (en castelán por suposto)
PD: Acabo de perder toda a miña varonilidad
PD2: kit-kat…¿estou tolo o que? senón hai mellor co que teño na casa