As Despedidas máis tristes

Kuba M., The Ersin e eu

Kuba J. e eu

Andreia e eu

Luís e Eu

Máis despedidas: Basia (Polonia), Daniel (Spain), Daniel (Alemaña), Mattias(Alemaña), Eva (Polonia), Elena (Bulgaria), Marine (Francia), JB (Portugal), Agata (Polonia), Raluca (Rumania), Vasco (Portugal), Carolina (Polonia), Ania (Polonia), Mannos (Grecia), Ercan (Turquia), Yelda (Turquia), Paul (Alemaña), Eva (Eslovenia), Ursa (Eslovenia), Giacomo (Italia), Stefano (Italia), Øyvind (Noruega), Mikko (Finlandia), Joao (Portugal), Emanuel (Francia), Bastian (Francia), Kate (Polonia), Tereza (R.Checa), Basak (Turquia), Vitor (Portugal), Marta (Polonia), Dorota (Polonia) …

Luns 26

A previsión meterolóxica de hoxe era de neve, polo tanto a néboa despareceu por completo, grazas a isto poidemos ver toda a cidade sen ningún problema. Comezamos a nosa visita polo concello, un edificio moi bonito na beira do mar, dende él podese observar a illa dos cabaleiros e a illa do casco vello, é unha das mellores vistas de Estocolmo.
Despois fomos a estas dúas illas, onde encontrase o verdadero miollo ou corazón da cidade. O parlamento, igrexas, catedral, casa señoriais, palacio Royal (onde viven os reis), teatro, ópera…son cousas que podes atopar nestas illas. Asi como onde celebrase todolós anos a ceremonia do premio Nobel. En liñas xerais a cidade é preciosa, ademáis toda a cidade esta adoquinada (imaxino que para que a xente non resbale co xeo, ou que sexa máis rápido que se disolva), rodeada de auga, con vistas preciosas… en definitiva quedoume un sabor incíbel na boca.

O dia seguinte tan só dimos un curto paseo xa que o noso bus cara o aeroporto saíu bastante cedo. Aínda que tivemos tempo para observar a cidade nevada.

Xa tedes todalás fotos do viaxe disponíbel en http://picasaweb.google.es/iMorenoramos

Domingo 25

Erguímonos bastante cedo, sobre ás 10 xa estabamos listos, e o primeiro que tiñamos que facer era ir ó outro albergue onde pasariamos as seguintes dúas noites. Unha vez chegado o outro albergue (Hostel Central Station) e rexistrado, comezamos a visistar a cidade.
Despois de pasear un pouco polo centro da cidade sen rumbo… e sen ter moita idea do que estabamos a observar (xa que habia moita néboa, a máis de 25 metros non mirabas nadiña), decidimos ir o Vasamuseum, xa que só podiamos ir hoxe  (os luns os museos pechan) e así agardar a que despésaxe un pouco. O Vasamuseum é un museo marítimo decicado a un galeón, o Vasa, rescatado intacto do fondo do mar. A entrada custa uns 5 euros, pero a verdade é que merece a pena, é impresioante o galeón (xa ó miraredes nas fotos).

Despois de saír do museo fomos a pasear polo centro da cidade, xa un pouco máis despexado, e atapamos un” bar” para cear onde facían comida tradicional sueca. O prezo da cea foi demasiado elevado, uns 15 euros por persoa, pero o prato estaba bó e a cervexa non estaba nada mal.

Despois de cear fomos o Icebar, un bar no que todo o que atopas nel é de xeo, cadeiras, mesas, o vaso…todo de xeo. O Icebar atópase dentro dun hotel, Nordic Sea Hotel, é o seu prezo vai dende 14 euros unha bebida sen ou 20 euros con alcohol. A experiencia mereceu a pena, é impresioante, aínda que eu esperábame moito máis. A saída do Icebar fomos directo o albergue a descansar.

Sábado 24

Sen dúbida, Sverige é  diferente, un pais do norte de Europa, cunha cultura e un nivel de vida superior a case todolós paises do mundo,  que fai que a xente sexa moi sociabel e aberta. Como todos sabeis, eu son un namorado de Sverige, aínda que o meu punto de vista non sexa del todo neutral (Sweden é neutral en todolós aspectos), penso que Estocolmo (a capital do pais) encantaríalle a todos.

A miña aventura por terras suecas comezou o sábado 24 de Xaneiro cando collimos un avión directo dende Bratislava a Estocolmo, magoa que o voo saíra ás 20h, xa que chegamos ás 22h (2h de viaxe), e aínda nos quedaba baixar do aeroporto,que neste caso non se atopaba moi preto, a uns 80 minutos en bus, polo que ese dia non o disfrutamos.
O prezo do bus foi de 249 sek (coroas suecas), polo que costounós máis o bus que viaxar en avión.

Unha vez no centro, intentamos procurar o albergue, e despois de dar varias voltas un pouco perdidos por fin ó atopamos. Unha cousa que te chama a atención en Estocolmo é que a maioria das casas non usan chave, todas teñen un código para abrir a porta, algo que nós descoñeciamos, polo que o chegar o albergue necesitabamos dito código para acceder, xa que a recepción non era de 24h, e o turno de traballo remataba as 18h.
Despois de certos problemas a hora de encontrar todolós códigos e todo iso, acompañamos os que tiñan que durmir noutro albergue (xa que non habia sitio para todos no mesmo).

Unha cousa que teño que destacar é que o sábado habia unha gran festa pola rúa (esta pobo sabe divertirse), moitisima xente en todolós pub ou discos, de feito en todo local aberto tiña unha fila de persoas na porta do seu “garito”. Para acceder a estes recintos tiñas que ter un mínimo de 23 anos de idade…
Cando por fin atopamos o segundo hostel xa eran as 3 am, polo que nos fomos a deitar.

A vida segue igual…

Despois de case dez dias da miña volta podo dicir que a vida en Bratislava variou moi pouco.  2009 é un ano de grandes trocos en Bratislava, e sobre todo en Slovakia, xa que entre outras cousas chegou ó Euro, a moeda única, é a segunda vez na miña vida que volvo a vivir a entrada do euro e a desapareción da moeda local, neste caso a coroa eslovaka. Actualmente, xa non se pode pagar en coroas, tan só podes ir trócalas o banco, polo que todo o mundo ten un caos increíbel a hora de darche a volta. Polo que respecta os prezos, o euro fixo subir todos os prezos dos productos básicos, como por exemplo, a cervexa.

Quitando os trocos administrativos, esta Bratislava non é moi diferente a que deixei un mes atrás,  aínda que estivo nevando e facendo bastante frio varios dias atrás,  agora mesmo xa voltamos a normalidade (xa non temos neve nas rúas,mágoa). Polo demáis o meu estilo de vida continúa sendo o mesmo, saíndo de Druzba só para mercar comida ou saír de noite, e pasarse case todo o día estudando.

Por último destacar que acertei coa roupa que trouxén para o inverno, o plumas foi unha grandisima elección e as botas (Gore tex) do meu curmán (Rubén) sálvanme a vida.

A nena dos meus ollos

Tal dia como hoxe fai cinco anos comecei unha relación coa miña moza, Rebeca, da cal os falei algunha que outra vez (imaxino que case todo o mundo a coñece). O 19 de xaneiro do 2004 foi esta data, unha data que para a metade do mundo non significa nada, sen embargo para min significa todo un mundo. Aínda que coma todas as parellas tivemos mellores ou peores momentos, polo que respecta a miña relación foi máis sinxela do esperado, xa que incribelmente coñecín a persoa idónea para compartir os mellores momentos da miña vida o meu carón. Tan só quero dedicarlle este post a ela, Rebeca, e darlle as grazas por estar ahi sempre que a necesito. Quérote.

SubClub

Hoxe falarei con detalle do SubClub, algún de vós o coñecedes ou escoitastedes falar de él como ó Bunker. Para aqueles que non ó saiban trátase dun Bunker moi preto do casco vello de Bratislava, debaixo da montaña que preside o castelo, por eso é un dos iconos da noite eslovaka. Normalmente, case tódolos dias teñen espectáculos increíbels músicais, como concertos ou festas temáticas, e sempre tes que pagar por entrar sobre uns cinco euros.

Onte como podedes imaxinar saímos de noite, é últimamente estas saída nocturnas están sendo máis intensas do habitual, xa que para a maioría da xente son os seus últimos días en Bratislava (o 90% dos erasmus de aquí quédanse só un cuatrimestre) e queren dalo todo e tolear antes de irse, o que fainós acompañalos na súa festa rachada. Por eso, onte fomos o Subclub despois do Dezmar, e por primeira vez comprobei co mito do Subclub era certo.

Agora mesmo penso que menos mal que só quedan 10 dias para que a maioría da xente volte para casa (dame unha pena horríbel, botarémolos de menos) porque non podemos seguir con este ritmo de vida. Onte foi unha gran noite, aínda que non tivo o final desexado nin esperado xa que non collín o bus correcto.

Fotos da Neve

Máis fotos en: http://picasaweb.google.es/iMorenoramos

Magic Bratislava

Ladies and Gentleman, Galegontour volta!!!!!!

Despois dunha viaxe horríbel (non comparábel coa de Rodrigo) de máis de 18 horas de viaxe, vía Porto-London-Bratislava, cunha estancia en London de 8 horas, podo afirmar que buscarei máis e mellores combinacións para  voltar para casa, tal inferno non o quero repetir nunca máis. Ademáis unha vez no aeroporto ( - 5º ) tivemos problemas co transporte público polo que se fixo moito máis longo. Polo menos todo estaba nevado, teñiron toda a cidade de branco.

Unha vez en Druzba a cousa cambiou considerablemente, o baixón de toda a viaxe esfumouse dun plumazo e pouco a pouco animeime moito. É  normal, xa que cando chegas polo corridor e miras que todo o mundo alegrase de verte, aínda xente coa que case nunca falas, daiche moita moral. O paso de unhas horas (tendo en conta que onte foi Martes e como sabedes é Casey’s Noite) xa estaba aclimatado, como se nunca estivera fora.

Por último, dicir que este Nadal foi o mellor da miña vida. Todo o mundo arropoume coma nunca, sentinme moi valorado e moi querido e iso é de agradecer. Grazas Rebeca (cada dia doume conta da sorte que teño de contar con ela, e o seu carón todo parece doado), os meus amigos (Todos sodes increíbels, o reencontro foi perfecto, Xacobe e Ferinho grazas por facelo doado), e a miña familia que sempre esta ahí nos momentos difíciles.

PD: Rodrigo, Josiño e Raquel, membros da RAG, síntoo ofenderos.xD.